VARKEN UNUTULAN, YOKKEN ARANAN GÖLGE

Hayatın koşturmacasında çoğu zaman yanımızdaki en büyük desteğin farkına varamayız. Baba figürü, sessiz ama güçlü bir varlıktır. Konuşmaz çok, göstermez belki duygularını ama en derininden sever. Ne var ki çoğu zaman babaların kıymeti, onlar hayatta iken yeterince bilinmez. Gidişleriyle birlikte ise evin duvarları bile sessizleşir…

Babalar, ailede genellikle güç, koruma ve sorumluluk figürü olarak görülür. Duygularını göstermesi beklenmez, yorulması bile doğal karşılanmaz.

Maddi zorluklara rağmen eve ekmek getirme sorumluluğu, Sessizce sırtlandığı ailevi yükler, Fedakârlıkları görmezden gelinir çünkü zaten yapması gereken sanılır.

Ne zaman bir baba sessizce yorgunluğunu dışa vursa, çoğu kez fark edilmez.

Telefon açmayan evlatlar, ilgisiz bir selamla geçen zaman, O hep orada zaten rahatlığıyla geçen yıllar.

Ve bir gün o hep orada olan baba gidince, evin bir köşesi eksilir. Geriye sadece keşke’ler kalır…

En zor anlarda akla gelen ilk ses Babam olsa ne yapardı acaba?

Bayram sofralarında boş kalan sandalye, Küçükken sıkıldığımız nasihatleri, büyükken özlemle anmak

Yokluğu hem duygusal hem de manevi bir boşluk bırakır. Çünkü aslında o hep ayakta tutan, ama adı anılmayan direkmiş.

Babalarımızla daha çok vakit geçirmeli, onlara sadece ihtiyaç duyduğumuzda değil, sebepsiz yere de sarılmalıyız, Hayattayken seni seviyorum demeyi, bir gün için ertelememeliyiz.

Babaların kıymetini bilmek, sadece bir Babalar Günü mesajıyla olmaz, Onların varlığını fark etmek, yaşarken değer vermek gerekir. Çünkü bir baba gittiğinde, sadece bir insan değil, bir gölge, bir duvar, bir güven duygusu da gider.

Ve ardından söylenen tek cümle kalır; Keşke yaşarken daha çok kıymetini bilseydim.