Herkesin yardımına koştum, düşenin elinden tuttum, Gecenin bir vakti arandım, gel dediler, gittim
Dinledim, sustum, destek oldum, ama sıra bana geldiğinde…
Bir sessizlik çöktü etrafıma, Kimse yoktu.
Hayat, bazen en çok yardım edenleri en yalnız sınar, verirken güçlü, ama isteyemezken çaresiz bırakır.
Çünkü herkes senden almaya alışır ama kimse senin de bir gün yorgun düşeceğini düşünmez.
Ben, sadece iyi olduğum için iyilik ettim, karşılık beklemedim, ama hiç olmazsa bir yanındayım duymayı umdum, O da gelmedi.
İnsan, teşekkür değil belki; Sadece bir varım sesi bekliyor.
Şimdi öğrendim:
Herkesin derdine koşarken kendimi ihmal etmişim, ben iyiyim, bana bir şey olmaz diyerek, kendi yaralarımı sarmayı unutmuşum ve fark ettim ki; En çok yardım eden, en az düşünülendir çoğu zaman.
Ama yine de kırgın değilim.
Çünkü iyilik benim karakterim, pişmanlığım değil.
Faruk Kavaklı
