Ölümün Bendeki İzleri

Sessiz bir akşamın soğuk nefesi,

dokundu kalbimin kırık yerine.

Bir yıldız söndü gözlerimde,

adı: ölümün izi.

 

Zaman, ağır bir taş gibi içime çöktü,

ne bir ses kaldı, ne bir renk.

Her nefes, eksilen bir hatıradır artık,

her an, bir vedanın yankısı.

 

Ellerimde solmuş dualar,

dilimde yarım kalmış bir isim.

Gidenler gitmişti elbet,

ama kalanı ben değildim.

 

Rüzgâr, saçlarımı değil,

hatıralarımı savurdu bu gece.

Bir mezar taşı gibi sustum,

bir gül gibi soldum gizlice.

 

Ölüm, bana yaşamı öğretti aslında —

bir bakışın kıymetini,

bir dokunuşun sıcaklığını…

ve en çok da yarım kalmanın acısını.

 

Şimdi sessizim,

ama kalbimde hâlâ izleri var;

ölüm değil korkutan beni,

ölümden sonra kalan boşluk. Ym

Yasemin Meydan derince acilarindan

Dr. Yasemin Meydan